به نام انسانیت

به نام انسانیت

زندان، هیچ‌گاه پایان یک بحران مالی نیست، بلکه آغاز زنجیره‌ای از فروپاشی برای یک خانواده و جامعه است. در میان انبوه اخبار، خواندن اینکه «بدهکاران آبرومند» تنها به دلیل ناتوانی در پرداخت تعهدات، پشت دیوارهای زندان گرفتار می‌شوند، دل هر وجدان بیداری را می‌فشارد. اما در همین میان، هستند انسان‌هایی که بار سنگین این درد را بر دوش می‌کشند و با «وجدان» و «مسئولیت‌پذیری» خود، مسیر را تغییر می‌دهند.اینجا باید از جناب آقای «ا. یاوری» نام برد، مردی شریف و نیک‌اندیش که با ایمان راسخ و وجدان بیدار، در هر زمینه‌ای که توان کمک و یاری داشته‌اند، همراه همیشگی ما بوده و هستند. ایشان چراغ امیدی در دل تاریکی برای بدهکاران روشن کرده‌اند. در یکی از پرونده‌ها که موعد پرداخت یک سکه مهریه در اجرای احکام رسیده بود، ایشان برای خرید بخشی از هزینه سکه ورود کردند و گره کار را باز کردند. ایشان به خوبی دریافته‌اند که گاهی یک «سکه» که بابت سررسید مهریه بر گردن یک انسان می‌ماند، می‌تواند به بهای از دست رفتن آزادی و آینده او تمام شود. این همراهی تنها یک حمایت مالی نیست، بلکه خریدن زمان برای نفس کشیدن، فرصت دوباره برای بازگشت به زندگی و جلوگیری از «سابقه‌دار شدن» انسانی است که شاید تنها جرمش، نداشتن نقدینگیِ به‌موقع بوده است.با این حال، خود ایشان با فروتنی بسیار تأکید می‌کنند که این مبلغ از سوی فرد دیگری بوده و ایشان تنها واسطه رساندن پول به دست نیازمند بوده‌اند و معتقدند نام نیکوکار را نباید کسی جز خداوند بداند. ایشان خود را نه «خیر» می‌دانند و نه لایق این عنوان. همین پاسخ صادقانه و بی‌ادعای ایشان، خود مصداقی از انسانیت است.پاسخ خیر محترم:(( با احترام و درودخانم یوسفی، شما لطف دارید. این مبلغ از طرف کس دیگری بوده و بنده فقط واسطه شدم تا پول به دست نیازمند برسد. خیر، اگر خیر باشد، نباید اسمش را هیچ‌کس دیگری جز خداوند بداند. من خودم را نه خیر می‌دانم و نه لایقش. باز دست و پنجه شما درد نکنه که در این راه مقدس قدم برمی‌دارید و باعث خیر و نیکی هستید. لطف‌تان مستدام و راه‌تان همیشه هموار باد.)) حمایت‌ها و واسطه‌گری آقای یاوری مصداق بارز «پیشگیری» است، همان اصلی که خبر به آن اشاره دارد: چرا باید منتظر ماند تا فرد وارد زندان شود و سپس به فکر نجاتش افتاد؟ این حرکت انسان‌دوستانه نه تنها به تسویه یک بدهی کمک می‌کند، بلکه آبروی یک خانواده را حفظ کرده و مانع از آن می‌شود که یک بحران مالیِ قابل حل، به یک فاجعه اجتماعیِ جبران‌ناپذیر تبدیل شود.درود بر این همت بلند و این قلب مهربان. امید که این حرکت شریف، الگویی شود برای همه آنان که می‌توانند، تا شاید هیچ انسانی به خاطر «آبرو» و «مهریه» پشت میله‌ها نماند.با سپاس از مردی که به جای دیوار، پل ساخت و درود بر همه واسطه‌های خیر که بی‌نام می‌مانند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *