سد معبر؛ گره کور مدیریت شهری یا فرهنگ نادیده انگاشتهشده؟
در حالی که مدیریت شهری برای بهبود کیفیت زیست شهروندان و ارائه خدمات بهینه تلاش میکند، پدیده «سد معبر» به یکی از چالشهای مزمن و بازدارنده در مسیر توسعه خدمات شهری تبدیل شده است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی دریافت نیوز ،این معضل که تنها یک تخلف صنفی یا اجتماعی ساده نیست، با مختل کردن روند خدماترسانی، ایمنی تردد و زیبایی بصری شهر، هزینههای سنگینی را به مدیریت شهری و شهروندان تحمیل میکند.**بدنه:**خیابانها و پیادهروها شریانهای حیاتی هر شهر محسوب میشوند که در قانون، «اموال عمومی» و متعلق به تمامی شهروندان تعریف شدهاند. با این حال، اشغال غیرقانونی این فضاها توسط برخی اصناف، دستفروشان و حتی پارکهای دوبل و سد معبرهای ساختمانی، عملکرد دستگاههای خدماترسان را با اختلالات جدی مواجه کرده است.یکی از نخستین و حیاتیترین تبعات سد معبر، ایجاد چالش برای خودروهای امدادی است. در مواقع بحرانی، ثانیهها سرنوشتساز هستند. وقتی مسیرهای اصلی یا فرعی به دلیل چیدمان غیرقانونی کالا، سد معبرهای عمرانی یا توقفهای غیرمجاز مسدود باشند، زمان طلایی برای رسیدن آمبولانسها و خودروهای آتشنشانی هدر میرود؛ تاخیری که میتواند هزینهای جبرانناپذیر به بار آورد.در کنار بحث امدادرسانی، مدیریت پسماند نیز از این پدیده آسیب میبیند. خودروهای حمل زباله برای تخلیه مخازن نیازمند دسترسی مناسب به حاشیه خیابانها هستند. سد معبرهای مکرر باعث میشود که این خودروها نتوانند به محلهای تعیینشده نزدیک شوند که نتیجه آن، دپوی زباله، انتشار بوی نامطبوع و تجمع جانوران موذی در سطح شهر است. این مسئله نهتنها بهداشت عمومی را به خطر میاندازد، بلکه فرآیند جمعآوری مکانیزه زباله را با کندی و هزینههای مازاد مواجه میکند.از سوی دیگر، سد معبر پیادهروها، حق مسلم عابران پیاده، بهویژه سالمندان، کودکان و افراد دارای معلولیت را نقض میکند. وقتی شهروندان مجبور میشوند برای عبور از یک مسیر، به جای پیادهرو از سوارهرو استفاده کنند، ضریب حوادث رانندگی افزایش یافته و نظم ترافیکی شهر مختل میشود.آنچه در این میان اهمیت دارد، ضرورت تغییر رویکرد در مدیریت این پدیده است. برخورد قهری و جمعآوریهای مقطعی، اگرچه لازم است، اما بدون فرهنگسازی و ایجاد زیرساختهای مناسب (مانند ایجاد بازارهای محلی برای ساماندهی دستفروشان و نظارت مستمر بر اصناف) راه به جایی نخواهد برد. سد معبر، بیش از آنکه یک مسئله انتظامی باشد، یک معضل اجتماعی است که نیازمند عزم جدی مدیریت شهری و مشارکت فعال شهروندان برای بازپسگیری حریم عمومی است.شهر، اتاق نشیمن ماست و مدیریت شهری تنها زمانی میتواند خدمات باکیفیت ارائه دهد که شریانهای ارتباطی آن باز و روان باشد. بازگرداندن نظم به پیادهروها و خیابانها، گامی بلند به سوی شهری است که در آن، «حق دسترسی» نه یک شعار، بلکه یک واقعیت روزمره برای همه شهروندان
**به قلم:** راحله یوسفی ابابین